Piše: Njegoš Tomić
BANJALUKA – Izjave lidera opozicionih stranaka o potrebi jedinstva pred opšte izbore 2026. godine ponovo su otvorile pitanje stvarne snage i političke ozbiljnosti opozicije u Republici Srpskoj. Iako se u javnosti često govori o zajedničkom nastupu, politička realnost pokazuje da opozicioni blok i dalje funkcioniše kao skup manjih grupacija i pojedinaca, opterećenih međusobnim sukobima, ličnim ambicijama i kratkoročnim interesima.
Predsjednik SDS-a Branko Blanuša priznao je da lideri opozicije „nisu u velikoj ljubavi“, ističući potrebu za jedinstvom ukoliko žele ostvariti bolji rezultat na izborima. Međutim, svakodnevna politička dešavanja pokazuju da su upravo lični animoziteti, rivalstva i borba za pozicije glavne prepreke ozbiljnijem političkom organizovanju opozicije.
Unutrašnje nesuglasice vidljive su kroz sve češće prijetnje raskidom saradnje, nesporazume oko izbornih lista i otvorene političke sukobe među opozicionim akterima. Umjesto izgradnje zajedničke političke platforme, opoziciona scena ostaje obilježena fragmentacijom i nepovjerenjem, što dodatno slabi njen politički kapacitet.
Poseban problem predstavlja činjenica da se dio opozicionih aktera sve više okreće političkom marketingu i izgradnji lične popularnosti kroz društvene mreže, često kroz sadržaje koji više podsjećaju na skečeve i medijske performanse nego na ozbiljno političko djelovanje. Takav pristup donosi kratkoročnu vidljivost, ali u realnom političkom okviru ne rezultira stvarnim uticajem niti sposobnošću ostvarivanja ozbiljnijih izbornih rezultata. Umjesto sistemskog rada i artikulisanih politika, politička scena se svodi na pojedinačne nastupe i pokušaje privlačenja pažnje, što dodatno produbljuje utisak političke neozbiljnosti.
U našoj ranijoj analizi već je ukazivano da opozicija u Republici Srpskoj često ostaje zarobljena u političkoj samoobmani, uvjerena da medijska prisutnost može zamijeniti organizacioni rad i izgradnju stabilnog političkog sistema. Nedostatak jasnog programa, kadrovske infrastrukture i dugoročne strategije rezultira situacijom u kojoj opozicija ne uspijeva da se nametne kao kredibilna alternativa vlasti.
Umjesto okupljanja oko zajedničkih ciljeva, politička scena opozicije obilježena je sitnim interesima, međusobnim nadmetanjima i povremenim političkim trgovinama, što dodatno urušava povjerenje birača. U takvim okolnostima opozicija, uprkos postojanju nezadovoljstva dijela građana i javnosti, ne uspijeva da izgradi ozbiljan politički blok sposoban da preuzme odgovornost za vođenje Republike Srpske.
Bez jasne vizije, unutrašnje discipline i spremnosti da se lični interesi podrede zajedničkom cilju, opoziciona scena ostaje razjedinjena, dok prostor ozbiljne političke alternative i dalje ostaje nepopunjen.
