Tvrdnje o navodnoj upotrebi misterioznog „zvučnog“ ili talasnog oružja tokom nedavne vojne operacije u Venecueli ponovo su pokrenule globalnu raspravu o postojanju i realnim mogućnostima naprednih sistema koji djeluju van okvira klasičnog naoružanja.
Iako zvaničnih potvrda nema, svjedočenja o dezorijentaciji, snažnim bolovima, krvarenju i trenutnoj onesposobljenosti pojedinaca izazvala su veliku pažnju javnosti i otvorila pitanje da li takva tehnologija zaista postoji ili je riječ o kombinaciji drugih faktora.
U naučnom i vojnom kontekstu, pojam „zvučno oružje“ odnosi se na akustične i usmjerene energetske sisteme koji koriste zvučne talase ili srodne frekvencije kako bi djelovali na ljudski organizam. Najpoznatiji primjer takve tehnologije je LRAD (Long Range Acoustic Device), uređaj koji emituje izuzetno glasan i usmjeren zvuk, a koristi se širom svijeta za kontrolu mase te zaštitu brodova i granica. Ipak, LRAD se smatra neletalnim sredstvom, sa ograničenim dometom i jasno definisanim efektima.
Naprednije tvrdnje, poput onih koje se vezuju za dešavanja u Venecueli, odnose se na navodne eksperimentalne tehnologije koje bi kombinovale zvuk, vibracije i elektromagnetne talase. Međutim, nijedan takav sistem do sada nije javno potvrđen kao operativno oružje u borbenim uslovima.
Stručnjaci ističu da čist zvuk, čak i veoma visokog intenziteta, teško može izazvati ozbiljne fizičke povrede poput unutrašnjih krvarenja ili masovnog kolapsa ljudi na otvorenom prostoru. Za takav efekat bili bi potrebni ekstremni nivoi energije, precizno usmjeravanje i vrlo mala udaljenost između izvora i cilja, što u realnim uslovima predstavlja ozbiljno tehničko ograničenje. Zbog toga dio naučne zajednice smatra da se u svjedočenjima možda radi o kombinaciji psihološkog šoka, panike, elektromagnetnog ometanja ili dejstva klasičnih sredstava, poput suzavca ili eksplozivnih udara niskog intenziteta.
Navodi iz Venecuele podsjećaju i na slučaj takozvanog „Havanskog sindroma“, kada su američke i kanadske diplomate godinama prijavljivale neobjašnjive zdravstvene tegobe. I tada su se pominjala akustična i mikrotalasna sredstva, ali višegodišnje istrage nisu donijele jednoznačne zaključke, niti čvrste dokaze o postojanju tajnog oružja.
Analitičari upozoravaju da se u savremenom ratovanju, obilježenom upotrebom dronova, sajber-napada i elektronskog ometanja, granica između stvarne tehnologije i percepcije sve više zamagljuje. Priče o futurističkom oružju imaju snažan psihološki efekat jer mogu zastrašiti protivnika, zbuniti javnost i stvoriti utisak tehnološke nadmoći.
Iako zvučna i energetska sredstva postoje u ograničenim, neletalnim oblicima, trenutno ne postoje pouzdani dokazi da je u Venecueli korišćena tehnologija sposobna da masovno i trenutno onesposobi ljude na način opisan u svjedočenjima. Naučna zajednica ostaje skeptična, dok vojni stručnjaci upozoravaju da se informativni rat sve češće vodi paralelno sa onim stvarnim.
Da li je Venecuela bila poligon za tajni eksperiment ili tek novo poglavlje u savremenom propagandnom arsenalu, pitanje je na koje odgovor zasad ne postoji.
izvor: Srpskainfo
