Američke pretenzije na Grenland predstavljaju jedan od najozbiljnijih pokazatelja da se svjetski poredak zasnovan na međunarodnom pravu, suverenitetu država i formalnim diplomatskim pravilima nalazi u fazi ubrzanog raspada. Razgovori unutar administracije Sjedinjenih Američkih Država o mogućnosti direktnih finansijskih isplata stanovnicima Grenlanda, u iznosima od 10.000 do čak 100.000 dolara po osobi, kako bi se podstaklo njihovo odvajanje od Danske i eventualno pripajanje SAD-u, ogoljavaju suštinu savremene geopolitike, politiku sile, interesa i pritiska, bez stvarne brige za principe.
Grenland, autonomna teritorija Danske sa oko 57.000 stanovnika, ima specifičan politički status, ali nikada nije bio predmet ozbiljnog osporavanja teritorijalnog integriteta danske države. Upravo zato su reakcije iz Kopenhagena, ali i iz drugih evropskih prijestonica, bile brze i oštre. U zajedničkom saopštenju više evropskih država naglašeno je da samo Grenland i Danska mogu odlučivati o svojim međusobnim odnosima, čime je potvrđen osnovni princip međunarodnog prava, a to je nepovrjedivost granica.
Međutim, taj isti princip nije važio kada je riječ o Kosovu i Metohiji. Južna pokrajina Srbije izdvojena je iz ustavno-pravnog poretka države pod snažnim političkim, vojnim i diplomatskim pritiskom Sjedinjenih Američkih Država i njihovih saveznika. Evropska unija je tada bez ozbiljnog otpora prihvatila jednostrano proglašenu nezavisnost, ignorišući Rezoluciju 1244 Savjeta bezbjednosti UN i stvarajući presedan koji je dugoročno narušio samu ideju međunarodnog prava.
Današnje oštre reakcije Evropske unije povodom Grenlanda pokazuju da principi važe selektivno. Kada je ugrožena teritorija jedne članice EU, suverenitet se brani bez zadrške. Kada je riječ o državama van tog kruga, pravila se relativizuju ili potpuno suspenduju. Takva politika dvostrukih standarda dovela je do svijeta u kojem se presedani gomilaju, a međunarodno pravo sve više gubi značenje.
Američki pristup rješavanju sporova dodatno se radikalizovao i u drugim dijelovima svijeta. Jedan od najupečatljivijih primjera jeste otmica i prisilno prebacivanje predsjednika Venecuele Nikolasa Madura u Sjedinjene Američke Države. Taj čin predstavlja jedan od najekstremnijih oblika miješanja u unutrašnje poslove suverene države u savremenoj istoriji i opasan presedan u međunarodnim odnosima. Umjesto diplomatskih kanala, sankcija ili multilateralnih mehanizama, primijenjen je direktan čin sile, čime je jasno poslata poruka da politički lideri nepodobnih država više nisu zaštićeni ni formalnim pravilima globalnog poretka.
Upravo u tom kontekstu treba posmatrati i američke ideje o Grenlandu. Razmatranje mogućnosti vojne opcije, posebnih sporazuma o „slobodnom udruživanju“ ili direktnog finansijskog podmićivanja stanovništva pokazuju kontinuitet politike u kojoj se granice, lideri i države posmatraju kao promjenjive kategorije, zavisne isključivo od interesa jačeg aktera.
Svijet se tako sve otvorenije kreće ka fazi u kojoj diplomatija gubi primat, a snaga postaje glavno sredstvo oblikovanja realnosti. Presedan Kosova i Metohije, američka otmica predsjednika Venecuele i današnji pritisci u vezi sa Grenlandom dio su iste logike. Logike u kojoj se pravila ne primjenjuju univerzalno, već selektivno, u skladu sa interesima najmoćnijih.
